گل بانو تامسولوسین می خورد!

*همانطور که پیداست، نسخه­ بالا متعلق به مردی سالخورده که مبتلا به BPH می ­باشد، نیست!

با کاربرد Tamsulosin (Omnic^®) در درمان علامتی BPH آشنا هستیم. تامسولوسین و سایر α₁ بلوکرها (پرازوسین، ترازوسین، دوکسازوسین) با بلوک گیرنده _­­های آلفا آدرنرژیک موجود در عضلات صاف پروستات و گردن مثانه، به شل شدن این عضلات و تخلیه ادرار در مبتلایان به BPH کمک می ­کنند.

ولی این بیمار، خانم 29 ساله ­ای با درد پهلو و هماچوری است که در سونوگرام، سنگی در میزنای چپ ایشان دیده شده است. سپس داروی بالا تجویز گردیده ...

هنگامی که سنگی در میزنای (حالب) در حرکت باشد، التهاب، عفونت، ادم مخاط و اسپاسم میزنای، عبور سنگ را با مانع مواجه می کند. هر عاملی که این موانع را از سر راه گذر سنگ بردارد، احتمالاً به دفع آسان­تر سنگ کمک خواهد کرد.

میزنای انسان در سراسر طول خود دارای رسپتورهای α₁ آدرنرژیک است که تحریک آنها موجب افزایش نیروی انقباضی و افزایش تواتر پریستالتیسم در میزنای می ­شود.

اساس بکارگیری از α₁ antagonists در ureterolithiasis (سنگ میزنای)، توان آنها در کاهش نیروی انقباضیِ میزنای، کاهش تواتر انقباضات پریستالتیک و افزایش حجم مایعی است که از میزنای به پائین انتقال می ­یابد.

تامسولوسین دفع خودبخودی سنگ را سرعت بخشیده و بدین ترتیب زمان لازم برای دفع را می ­کاهد. و مهم آنکه از این طریق باعث کاهش درد بیمار حین دفع سنگ شده و نیاز بیمار برای مصرف ضد درد را کم می­ کند. این دارو عوارض کمی داشته و به خوبی تحمل می­ شود.

از دیگر داروهایی که در این مورد استفاده می شوند CCBs و بویژه نیفدیپین هستند. اما نتایج مطالعاتی که تامسولوسین و نیفدیپین را مقایسه کرده ­اند نشان می ­دهد که تامسولوسین تا حدی کارآمدتر از نیفدیپین است. چرا که زمان دفع سنگ را بیشتر کوتاه کرده و همچنین درصد دفع خودبخود سنگ نیز با تامسولوسین کمی بیشتر از نیفدیپین بوده است.

*کارایی تامسولوسین در کاهش میزان باقیمانده ­ی سنگریزه ها پس از Shock Wave Lithotripsy (سنگ شکنی!) نیز آزمایش شده است، که کارآمدی آن در این مورد هم به اثبات رسیده است.

برای مطالعه بیشتر، می توانید اینجا، اینجا یا اینجا را بخوانید!